Τρίτη, 19 Ιουλίου 2016

Η μεγάλη μάχη περί τον Ιερομύακα ποταμό ( 636 μ.Χ.) και ο ISIS .

Mε αφορμή την νέα ισλαμική τρομοκρατική επίθεση στην Γαλλία , χρήσιμο είναι να γνωσθούν στους συνέλληνες τα εξής σημαντικά από την πλούσια Ιστορία μας : Τον 7ον μ.Χ. αιώνα , τα Βυζαντινά Αυτοκρατορικά Στρατεύματα υπό την ηγεσία του αυτοκράτορος Ηρακλείου εξεστράτευσαν στους Αγίους Τόπους για να τους απελευθερώσουν από τους Άραβες που τους κατείχαν ήδη επί αρκετά χρόνια. Ο πόλεμος διήρκεσε 34 μήνες και έληξε με νίκη των Αράβων και ήττα του Βυζαντινού Στρατού . Η κρίσιμη μάχη έλαβε χώρα στις όχθες του ποταμού Ιερομύακος , παραποτάμου του Ιορδάνου ποταμού , το 636 μΧ. Ουδέποτε έκτοτε , οι Άγιοι Τόποι ανεκτήθησαν από τους Βυζαντινούς. Η μεγάλη μάχη στον Ιερομύακα ποταμό (αραβικά Γιαρμούχ) θεωρείται η πρώτη μεγάλη , στρατηγικών διαστάσεων, ήττα του Ελληνισμού των χριστιανικών χρόνων. Πολλοί Ρώσσοι Ιστορικοί συμφωνούν ότι αν τα Αυτοκρατορικά Στρατεύματα είχαν τότε κατανικήσει τους Άραβες , δεν θα υπήρχε σήμερα ισλαμικό πρόβλημα ούτε θα είχαν επακολουθήσει οι σταυροφορίες (εννέα συνολικά) , ούτε θα είχαμε σήμερα τις τρομοκρατικές επιθέσεις των φανατικών ισλαμιστών του ISIS , στην Γαλλία και στο Βέλγιο πρόσφατα και - ποιός ξέρει πού αλλού , κατά το μέλλον !

Τετάρτη, 3 Ιουνίου 2015

Ρήξη : Κατάσταση Ανάγκης και Στάση Πληρωμών

Με τις υπογραφείσες δανειακές συμβάσεις και τα συναφή μνημόνια (2010-2012), η Πατρίδα μας εδέχθη και καλείται ήδη έκτοτε να παραδώσει ,άμεσα ,τα όπλα της και, σταδιακά, το Ελληνικό Κράτος στους ξένους δανειστές της ! Τις Τηλεπικοινωνίες της , τότε (ΟΤΕ) , τα Αεροδρόμιά της , τώρα και έπεται συνέχεια. Αν τώρα η Ελλάδα υποκύψει, η λεηλασία της δημόσιας αλλά και της ιδιωτικής περιουσίας της δεν θα έχει τέλος ! Το μοναδικό όπλο που μας έχει πιά απομείνει , μετά το κατάπτυστο PSI , είναι η Στάση Πληρωμών. Αν η Ελλάδα καμφθεί τώρα από φόβο ή ολιγωρία της νέας πολιτικής ηγεσίας της, θα εξαθλιωθεί , θα καταστραφεί και, τελικά, θα υποδουλωθεί στους νέους δυνάστες της οριστικά και αμετάκλητα !!! Άσχετα με την τρομοκρατία που ασκείται, ακόμη και σήμερα , στους Έλληνες για το ενδεχόμενο «χρεωκοπίας» της Ελλάδας, επιστροφής στη δραχμή κλπ., η ουσία είναι ότι ενώ η ρήξη με τους λεγόμενους «θεσμούς» και η επακόλουθη στάση πληρωμών αποτελεί το πλέον ρεαλιστικό ενδεχόμενο, δεν φαίνεται να έχει ξεκινήσει καμμία σοβαρή προετοιμασία της Πατρίδας μας για να την αντιμετωπίσει, εάν χρειασθεί (δημιουργία αποθεμάτων τροφίμων, καυσίμων, φαρμάκων , πολεμοφοδίων κλπ). Η γενική παραπληροφόρηση - τηλεοπτική και μη, από τις ξένες υπηρεσίες και την εγχώρια πέμπτη φάλαγγα - συσκοτίζει την κατάσταση ακόμη περισσότερο. Ο κόσμος ακούει «στάση πληρωμών» ή «χρεωκοπία» και πανικοβάλλεται χωρίς ουσιαστικό λόγο. Η αλήθεια είναι , ότι ακόμη και εάν ένα κράτος κηρύξει στάση πληρωμών προς τους δανειστές του (αυτό εννοεί ο όρος «χρεωκοπία» κράτους), το κράτος εξακολουθεί να έχει στη διάθεσή του χρήματα από φόρους για πληρωμές των βασικών του λειτουργιών. «Στάση πληρωμών» ή «χρεωκοπία» κράτους στο διεθνές οικονομικό λεξιλόγιο δεν σημαίνει ότι το κράτος δεν έχει καθόλου χρήματα, αλλά ότι το κράτος παύει να εξυπηρετεί τα δάνειά του. Άσχετα από το επιθυμητό ή μη μίας στάσης πληρωμών των ελληνικών δανείων, η Ελλάδα πρέπει να προετοιμασθεί για μία τέτοια περίπτωση, για τον πολύ απλό λόγο ότι το ενδεχόμενο αυτό γίνεται σήμερα όλο και πιό πιθανό και αποτελεί το έσχατο αλλά πανίσχυρο όπλο μας . Πώς όμως θα πρέπει να χειρισθεί μια τέτοια κατάσταση η σημερινή νέα κυβέρνηση ; Επιμελώς αποκρύπτεται ή αποσιωπάται στην Ελλάδα από όλους, ότι το διεθνές δίκαιο αναγνωρίζει σε ένα κράτος που βρίσκεται σε κατάσταση δημοσιονομικής αδυναμίας (αγγλ.: State of Necessity) το δικαίωμα να αναστείλει την πληρωμή των δανείων του. Αυτό αποτελεί κοινό τόπο για όσους ασχολούνται με το διεθνές δίκαιο, έχει δε αυτή κωδικοποιηθεί από την Διεθνή Νομική Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών (International Law Commission) από εφαρμογή αυτού του κανόνα για πάνω από έναν αιώνα στο διεθνές δίκαιο. Δείτε στο ILC-Yearbook του 1980 , πόσα σημαντικά επιχειρήματα μπορεί να αντλήσει η Ελλάδα έναντι των δανειστών της (από τη σελίδα 14 και μετά, ειδικά από το σημείο 25 και έπειτα . Η Ελλάδα έχει την δυνατότητα να πει ένα νομιμώτατο «ελάτε να πάρετε τα χρήματά που σας οφείλουμε όταν θα τα έχουμε» στους δανειστές της ! Αυτό που αποκρύπτεται ακόμη πιο επιμελώς είναι ότι υπάρχει σήμερα όλο και πιο έντονη διεθνής ανοχή στη δυνατότητα αναστολής των πληρωμών όταν τα δάνεια οφείλονται σε ιδιώτες δανειστές και όχι σε κράτη (όπως συμβαίνει σήμερα με την Ελλάδα) και υπάγονται σε αλλοδαπό δίκαιο. Η σημαντικώτερη αμφισβήτηση αυτού του είδους τα τελευταία χρόνια προήλθε από το γερμανικό συνταγματικό δικαστήριο το 2007, σε σχέση με τα χρέη της Αργεντινής, τη στιγμή που άλλα ανώτατα δικαστήρια ,όπως της Ιταλίας το 2005, είχαν αναγνωρίσει ότι η Αργεντινή δικαιούται να αναστείλει τις πληρωμές των δανείων προς ιδιώτες πιστωτές, ακόμη και εάν αυτά υπάγονται στο αγγλικό δίκαιο.Αυτός είναι λοιπόν ο λόγος, για τον οποίον υπήρχε τέτοια πίεση να μας επιβληθεί το αγγλικό αποικιακό δίκαιο και ταυτόχρονα (κάτι που καθόλου δεν λέγεται δημοσίως) για το δικαστήριο που θα κρίνει αν η Ελλάδα είναι πράγματι σε Κατάσταση Ανάγκης (state of necessity) και αν δικαιούται , γιά τον λόγο αυτόν ,να αναστείλει τις πληρωμές της. Εδώ η επίκληση της Κατάστασης Ανάγκης θα είναι πιο ασφαλής, διότι η εφαρμογή της δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί έναντι άλλων κρατών ή διεθνών οργανισμών - ασχέτως του ότι η δανειακή σύμβαση του Μνημονίου των Σαμαρά-Βενιζέλου-Παπαδήμου προβλέπει παραίτηση της Ελλάδας από τις ασυλίες εθνικής της κυριαρχίας ! Αυτό δεν ισχύει όταν υπάρχει Κατάσταση Ανάγκης, που αποτελεί Αναγκαστικό Διεθνές Δίκαιο ! Εδώ η νομιμότητα της Κατάστασης Ανάγκης θα κριθεί από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που είναι εξαιρετικά απίθανο να αρνηθεί ότι η Ελλάδα βρίσκεται πράγματι σε μία τέτοια κατάσταση με 2.000.000 ανέργους και με 3.500.000 πολίτες της στα όρια ή κάτω από τα όρια της φτώχειας ! Σε απλή αριθμητική, η επίκληση της Κατάστασης Ανάγκης σημαίνει για την Ελλάδα ουσιαστικό μηδενισμό του ελλείμματός της στο 0,5 – 1%, το οποίο μπορεί να καλυφθεί (εντός του ευρώ και χωρίς καμμία ανάγκη επιστροφής στην δραχμή) είτε με εσωτερικό δανεισμό, είτε με στοχευμένες περικοπές δαπανών, είτε με δανεισμό από τρίτα κράτη, που θα είχαν ενδιαφέρον ή συμφέρον να δανείσουν την Ελλάδα. Για τους δανειστές της Ελλάδας σημαίνει ότι δεν χάνουν τα κεφάλαιά τους, αλλά θα ξεκινήσουν ξανά να εισπράττουν τόκους και να μπορούν να ζητήσουν αποπληρωμή αυτών , όταν η Ελλάδα δηλώσει ότι έχει ξεπεράσει την Κατάσταση Ανάγκης. Αυτό θα συμβεί από τη στιγμή που θα επιτευχθούν τα πρώτα Ελληνικά πλεονάσματα και βελτιωθεί η διεθνής χρηματοπιστωτική και πιστοληπτική εικόνα της Ελλάδας, ώστε να μπορεί να απευθυνθεί ξανά στις αγορές χρήματος (όπως συμβαίνει ήδη σήμερα στην Πορτογαλία, η οποία έχει αναστείλει τις πληρωμές της για μετά το 2023 ) ! Κάποιοι μπορεί να διερωτηθούν : Αν είναι τόσο απλή και τόσο εύκολη η επίκληση Κατάσταση Ανάγκης, γιατί δεν θέλουν όλοι να ακολουθήσει η Ελλάδα αυτή την λύση, που αφήνει ικανοποιημένη και την Ελλάδα, που θα ξεφύγει από τα Μνημόνια, αλλά και τους δανειστές της , που θα υποστούν κάποιες αναπόφευκτες , μικρές όμως ,απώλειες τόκων ; Η απάντηση είναι απλή αλλά και εφιαλτική : Η ελληνική κρίση προκλήθηκε στα πλαίσια ευρύτερου νομισματικού πολέμου και συντηρείται στα πλαίσια του ίδιου νομισματικού πολέμου. Η ελληνική κρίση είναι μία μοναδική ευκαιρία για την λεηλασία της ελληνικής δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας και του ελληνικού χρηματοπιστωτικού συστήματος και οι δανειστές και εταίροι μας , στην Ευρώπη της Ανοχής (!) και της Αλληλεγγύης (!) , επείγονται και δεν θέλουν να αφήσουν τέτοια ευκαιρία να πάει χαμένη..! Αυτά όλα μπορούν να ακούγονται σαν θεωρίες συνωμοσίας, όμως είναι και η μόνη λογική εξήγηση για το γεγονός ότι μέχρι σήμερα δεν έχει διερευνηθεί η προφανής (και νόμιμη) λύση για την Ελλάδα, που είναι η, χωρίς άλλη διαπραγμάτευση με τους εταίρους, κήρυξη της Πατρίδας μας σε προσωρινή Κατάσταση Ανάγκης (δημοσιονομικής αδυναμίας), ζητώντας από τους πιστωτές μας να μην χάσουν κεφάλαιο , αλλά μόνον τόκους για κάποιο χρονικό διάστημα, μέχρι να βελτιωθούν τα οικονομικά της Πατρίδας μας. Η Κατάσταση Ανάγκης ,ως κανόνας του διεθνούς δικαίου είναι σήμερα σε ισχύ και ήταν σε ισχύ και πριν το 2009 , αλλά σχεδόν κανείς δεν μιλάει για αυτή την πολύ ρεαλιστική εκδοχή, ενώ διαδεδομένες είναι οι πολύ λιγώτερο ρεαλιστικές συζητήσεις για λογιστικό έλεγχο του χρέους κλπ. Αν αυτά από μόνα τους δεν μας υποψιάζουν ότι οι θεωρίες συνωμοσίας έχουν κάποια βάση, ας δούμε τουλάχιστον θετικά την πραγματικότητα μίας ενδεχόμενης ελληνικής Στάσης Πληρωμών : Η Ελλάδα πρέπει επειγόντως να σχεδιάσει την διαχείριση μίας τέτοιας κατάστασης για την επιβίωσή της. Και το εθνικό συμφέρον της είναι, αν χρειασθεί, να επικαλεσθεί Κατάσταση Ανάγκης, για να απαλλαγεί από τους αφόρητους εκβιασμούς του ευρωπαϊκού παρασκηνίου και να προστατεύσει τον Λαό μας από την απόλυτη καταστροφή… Μιχάλης Σ. Βάρδας, Διπλ. Μηχανολόγος Μηχανικός ΕΜΠ,

Κυριακή, 15 Μαρτίου 2015

O Διοικητής της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι , στην υπηρεσία του Βερολίνου. (Πρώτη Δημοσίευση 6 Μαρτίου 2015).


Οι ψευδαισθήσεις των Ελλήνων πρέπει, επί τέλους, να τελειώνουν. Οι Γερμανοί δεν είναι φίλοι μας, ούτε υπήρξαν ποτέ φίλοι μας . Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής  Κεντρικής Τράπεζας, Μάριο Ντράγκι είναι ο «φύλαξ άγγελος»  του γερμανικού θησαυροφυλακίου, δηλαδή ο άνθρωπος των Γερμανών  για την άσκηση και επιβολή της νομισματικής  γερμανικής Πολιτικής  στην ευρωπαϊκή ήπειρο. 

Η άθλια , από κάθε άποψη , τιμωρητική  εξαίρεση της Ελλάδας από το πρόγραμμα της ποσοτικής χαλάρωσης που αρχίζει να εφαρμόζεται από την προσεχή Δευτέρα (9/3/2015) είναι μία αμιγώς πολιτική απόφαση που ελήφθη  , καθ΄υπόδειξη του Βερολίνου και έχει μοναδικό και προφανή στόχο να εξαναγκάσει την ελληνική κυβέρνηση σε ταπεινωτική υποχώρηση από τις θέσεις της.

Ο πρόεδρος της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι, που είναι και δικός μας κεντρικός τραπεζίτης, αποφάσισε επίσης πως το όριο άντλησης ρευστότητας από τον ELA (Emergency Liquidation Agreement) για τις τράπεζες μπορεί να αυξηθεί , μόλις κατά 500 εκατομμύρια ευρώ, ώστε με τον τρόπο αυτό να ακυρώσει και την τελευταία πηγή εναλλακτικής χρηματοδότησης των υποχρεώσεων της χώρας μας μέσα στον τρέχοντα μήνα Μάρτιο, από τα ταμειακά διαθέσιμα οργανισμών του δημοσίου τομέα που βρίσκονται υπό τη μορφή καταθέσεων στις ελληνικές τράπεζες. Η  Ελλάδα χρειάζεται περίπου 2 δις ευρώ και το ποσό αυτό θα μπορούσε να αντισταθμισθεί από τη χρηματοδότηση του ELA προς τις ελληνικές τράπεζες.  Η απόφαση για οριακή αύξηση στα 500 εκατομμύρια μόνον, αντανακλά τις μή αποκρυπτόμενες εχθρικές  γερμανικές προθέσεις κατά της Χώρας μας.

Οι Γερμανοί τώρα ελπίζουν ότι η ελληνική κυβέρνηση ή θα πρέπει παρυσιασθεί  ικέτις ενώπιον του  Eurogroup και να ομολογήσει πίστη και  πλήρη υποταγή στους επικυρίαρχους  ή να χρεωθεί την διεθνή κατακραυγή ,καθώς φαίνεται να ελπίζουν οι Γερμανοί, για τις όποιες απρόβλεπτες εξελίξεις. Η πρώτη επιλογή είναι αυτή όλων των ελληνικών κυβερνήσεων μετά το 2010 και είναι ίσως αυτό που περιμένει με κρυφή ανυπομονησία ο Σαμαράς καθότι θα συνιστά , όπως ο ίδιος  φαντάζεται , επιβράβευση (έστω γερμανική)  της δικής του (μή) Πολιτικής ,  μετά το περίφημο «ουδείς αναμάρτητος» προς την επίδοξη αυτοκράτειρα ΄Ανγκελα Μέρκελ.

Και εδώ λοιπόν αλλά και στο Βερολίνο υπάρχουν κάποιοι που ελπίζουν σε νέες παραχωρήσεις της σημερινής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ , περιμένοντάς την με περισσή αισιοδοξία διάφοροι  διαπλεκόμενοι  κύκλοι και εντός και εκτός των ελληνικών συνόρων .  Είναι και αυτό μία ακόμη  επιβεβαίωση της απλοποιητικής ρήσης  «όλοι ίδιοι είναι»  αφού  ο λαός μπορεί να ψηφίζει ό,τι θέλει χωρίς  αυτό να έχει  καμμία ιδιαίτερη σημασία στις προαποφασισμένες εξελίξεις ..

Γι αυτό και πλανώνται πλάνην οικτρά, όσοι κάνουν αυτές τις ώρες σχέδια επί χάρτου για το πώς θα μπορούσαν να εξελιχθούν τα πράγματα είτε αν η ελληνική κυβέρνηση συνεχίσει  την αντίσταση στις παράλογες απαιτήσεις του προτεσταντικού ιερατείου  είτε αν αναγκασθεί – ό μή γένοιτο – στην  υποταγή και στην άνευ όρων παράδοση !
Ο ΣΥΡΙΖΑ και ως αντιπολίτευση και ως κυβέρνηση αποτέλεσε το τελευταίο θεσμικό καταφύγιο γιά τη διαχείριση της κρίσης εντός του πλαισίου της δημοκρατικής νομιμότητας. Έχει σήμερα διασφαλισμένη την υποστήριξη του 60% τουλάχιστον του ελληνικού λαού αλλά και ένα πανίσχυρο όπλο : την ανέλπιστη ελεύθερη πτώση της τιμής του ευρώ έναντι του ισχυροποιούμενου δολλαρίου που αποδίδεται από τις Αγορές στην ελληνική εκκρεμότητα . Αν δεν τα καταφέρει, οι εξελίξεις ενδέχεται να αποκτήσουν εξωθεσμικό  και αντιδημοκρατικό χαρακτήρα. 

Το γεγονός ότι ευρωπαϊκές αλλά και εγχώριες δυνάμεις συνεργούν τόσο απροκάλυπτα στην αποτυχία της εθνικής μας Πολιτικής , αυτομάτως τις καθιστά υπόλογες για ηθική αυτουργία σε  μη δυνάμενη να αποκλεισθεί εκτροπή του πολιτεύματος , που θα πρέπει  ο ελληνικός λαός να είναι έτοιμος να αποτρέψει , όπως άλλωστε επιτάσσει το ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματός μας.                                                                        
Μιχάλης Σ. Βάρδας , πρώην Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΛΑ.Ο.Σ. , Αθήνα.


Η Προτεσταντική Γερμανική Ηθική και η Ελλάδα (Πρώτη Δημοσίευση : 4 Μαρτίου 2015)


«H προτεσταντική Ηθική και το Πνεύμα του Καπιταλισμού» του  Γερμανού κοινωνιολόγου Max Weber (1864-1920) είναι και πάλιν επίκαιρη, μετά τον καταιγισμό ανθελληνικών δημοσιευμάτων από το σύνολο σχεδόν , των γερμανικών ΜΜΕ με αφορμή την ανοικτή διαφωνία Ελλάδος – Γερμανίας κατά τις πρόσφατες συνεδριάσεις του Eurogroup (Φεβρουάριος 2015).

Η Ηθική του Προτεσταντισμού απετέλεσε ένα κρίσιμο στοιχείο για την επικράτηση του καπιταλισμού στην Ευρώπη κατά τον περασμένο αιώνα, αλλά κανείς σήμερα δεν θα μπορούσε να είχε προβλέψει την απροσδόκητη αναβίωσή της. Κανείς  δεν θα μπορούσε σήμερα να φαντασθεί ότι, η σημερινή Γερμανική πολιτικοοικονομική «ελίτ» θα έρεπε προς μία έντονη και ένοχη  προτεσταντική «ανηθικότητα», προκειμένου να «κρυφθεί», από  τις ανομολόγητες επιδιώξεις της που αφορούν στην   , «αυτοκρατορικού τύπου» , πρωτοκαθεδρία της στην Ευρώπη και στην χρησιμοποίηση της «κρίσης χρέους» ως «τοκογλυφικού εργαλείου» για την αποκόμιση τεραστίων ποσών από τις φτωχότερες χώρες της ευρωζώνης.

Η Γερμανική «ελίτ» επιχειρεί να αποκρύψει με μάλλον άτεχνους τρόπους, το γεγονός της αποκόμισης τεραστίων κερδών από την «κρίση χρέους», την οποία εντέχνως συντηρεί και διευρύνει με κάθε θεμιτό και αθέμιτο τρόπο. Ο Αμερικανός (κάτοχος του βραβείου Nobel)  οικονομολόγος Paul Krugman την έχει ήδη χαρακτηρίσει ως «την επικερδέστερη  επένδυση του Βερολίνου») !  Θα πρέπει να επισημανθεί ότι, κατά την τελευταία πενταετία, που η Ελλάδα μετετράπη σε διεθνές «πειραματόζωο» και «αποικία χρέους» της  Πολιτικής του Βερολίνου, η Γερμανία κέρδισε πάνω από 80 δις ευρώ , ενώ συστηματικά η πολιτική της ηγεσία αυτό, όχι μόνο το αποκρύπτει, αλλά επιλέγει τον επιθετικό, επικοινωνιακό «εύκολο δρόμο της ηθικολογίας», για την «ανευθυνότητα» και «τεμπελιά» των δανειζομένων Χωρών του Νότου
Το ποσό αυτό προκύπτει από την μεταφορά χρημάτων των επενδυτών στα «μηδενικού
(σχεδόν) κινδύνου» Γερμανικά ομόλογα, λόγω της κρίσης της Ευρωζώνης, με συνέπεια η Γερμανία, όχι μόνο δεν πληρώνει ως Κράτος για να δανεισθεί, αλλά λόγω της δομής και της αβεβαιότητας, που επικρατεί στην Ζώνη του Ευρώ, την πληρώνουν οι επενδυτές, για να εξασφαλίσουν τα χρήματά τους ! Έτσι, η Γερμανία έχει εξασφαλίσει πολύ μεγάλα κέρδη από τα πακέττα στήριξης προς την Ελλάδα, αφού πρόκειται για χρήματα, που έφυγαν  από τις  τράπεζες των χωρών του Νότου και κατέληξαν στα Γερμανικά ταμεία, μέσω της αγοράς Γερμανικών ομολόγων από ιδιώτες και τράπεζες, με μηδενικό κόστος για την Γερμανία, ενώ, την ίδια ώρα, αυτή δανείζει τα ίδια αυτά χρήματα στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες του Νότου, με μεγαλύτερο επιτόκιο  από 100 έως και 200%  υψηλότερο , επιδιδόμενη ουσιαστικά σε επίσημη , άρα νόμιμη , τοκογλυφία !
Σύμφωνα με δημοσίευση στο Γερμανικό περιοδικό «Der Spiegel», τον Αύγουστο του 2013, σε ερώτηση βουλευτού των Σοσιαλδημοκρατών, το Γερμανικό Υπουργείο Οικονομικών εβεβαίωσε  ότι, στην τετραετία 2010 – 2013, τα χαμηλά επιτόκια δανεισμού εξασφάλισαν στο Βερολίνο έσοδα ύψους 41 δις ευρώ περίπου . Μάλιστα, τα κέρδη αυτά εμφανίζονται κάθε χρόνο στον Γερμανικό προϋπολογισμό με τίτλο «διαφορά επιτοκίων», ανερχόμενα μεταξύ 8 και 11 δις ευρώ τον χρόνο!
Με τον πιο πάνω τρόπο, η Γερμανική πολιτικοοικονομική «ελίτ», μετά την «αναίμακτη» Γερμανική επανένωση, η οποία, ουσιαστικά, χρηματοδοτήθηκε μερικώς και με την, ως άνω, διαδικασία λόγω της άκριτη υιοθέτησης του Ευρώ από κάποιους αφελείς εταίρους της, εκμεταλλευόμενη την έλλειψη πολιτικής ολοκλήρωσης και δημοκρατικής εμβάθυνσης, καθώς και την ανυπαρξία ευρωπαϊκού Συντάγματος ,που χαρακτηρίζει το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα, υλοποίησε  τον σχεδιασμό των «ανομολόγητων» μεγάλων εθνικών στόχων της, να επεκτείνει την οικονομική και, εν συνεχεία, την πολιτική της κυριαρχία, σε όλη την Ευρώπη, μετατρέποντας την Ευρωπαϊκή Ένωση, από χώρο συνύπαρξης και λειτουργίας ισοτίμων Κρατών, σε ιδιότυπες   Επαρχίες  του Γερμανικού οικονομικού εθνικισμού, την δε  Ελλάδα, με τον μνημονιακό «οδοστρωτήρα», σε  προκεχωρημένη  Αποικία Χρέους που μέλλει να αποτελέσει το πρότυπο των άλλων ευρωπαϊκών αποικιοποιήσεων που θα ακολουθήσουν.
Η Πολιτική αυτή, που μετατρέπει αρχικά την Ευρωζώνη και αργότερα την Ευρωπαϊκή Ένωση  σε Πολυεθνική Αποικία Χρέους, όπου τα καθήκοντα  του «αυτοκράτορος» θα ασκεί το πανίσχυρο Γερμανικό Κεφάλαιο, με προπαγανδιστικό εργαλείο την ψευδεπίγραφη «προτεσταντική ηθικολογία» και «τιμωρία» των άτακτων Χωρών του Νότου, πρέπει τώρα να αποκαλυφθεί και να ανατραπεί από τους Λαούς μας  !
Η επιχείρηση της ανάταξης  του «πειραματόζωου», που ήταν μέχρι τώρα η Ελλάδα, μετά την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ  και τον σχηματισμό της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, μπορεί και πρέπει να αποτελέσει την αφορμή αλλά και την αιτία της επαναφοράς των Ευρωπαϊκών αξιών στην Ευρώπη, αποτρέποντας, έτσι, την ολοκλήρωση της ανεξέλεγκτης "γερμανοποίησής"  και του τέλους των ευρωπαϊκών εθνών !                                                                                                                                                                                

Πόσο σοβαρές μπορεί να είναι οι Γερμανικές απειλές γιά μία νέα GREXIT (Greek Exit) ; GREXIT ή μήπως GEREXIT (German Exit) ; (Πρώτη Δημοσίευση 19 Ιανουαρίου 2015).


Επισείουσα την ερυθρά σημαία της εξόδου της Ελλάδος από την Ευρωζώνη, η δημοκρατική Γερμανία επιδιώκει  ακριβώς να αποφύγει κάτι τέτοιο   , ασκώντας άκομψη πίεση στις προσεχείς διαφαινόμενες δημοκρατικές επιλογές του ελληνικού λαού , των Ελλήνων ψηφοφόρων δηλαδή.

Η δήθεν απειλή της Γερμανίας να μην  εμποδίσει την «Grexit» (Greek Exit) , την έξοδο δηλαδή της Ελλάδος από την Ευρωζώνη, που διέρρευσε στο, φιλικό προς την κυρία Μέρκελ, έγκριτο περιοδικό  Der Spiegel , έδωσε αφορμή για πολλές συζητήσεις  και λιγώτερες (δυστυχώς) σκέψεις εδώ στην Ελλάδα !      Η καθόλου  πειστική γερμανική  κυβερνητική διάψευση που ακολούθησε, άφησε τους ενδιαφερόμενους άφωνους και αμήχανους μέσα στο ομιχλώδες τοπίο των πραγματικών προθέσεων της δημοκρατικής  Γερμανίας. Κάτι το οποίον δεν μπορεί πειστικά να διαψευσθεί είναι η ακρίβεια , η εγκυρότητα  και το timing των «πληροφοριών» του  Spiegel !  Οι  διαρροές  μέσω του Spiegel  δεν είναι ποτέ συμπτωματικές.

Για να μπορέσουμε να ερευνήσουμε τα κίνητρα της Καγκελλαρίας , θα πρέπει να εξετάσουμε  τις τακτικές και τις στρατηγικές επιδιώξεις και προθέσεις  της (Lenin).  Η Μέρκελ  παρουσιάζεται αποστασιοποιημένη από τις ελληνικές πολιτικές εξελίξεις,  στην πραγματικότητα  όμως  παρεμβαίνει δυναμικά  στην ελληνική προεκλογική σκηνή , αδιαφορώντας , τάχατες , για τα τεκταινόμενα. 

Παριστάνουσα πως είναι έτοιμη να βοηθήσει την Ελλάδα να εγκαταλείψει το ευρώ σε περίπτωση νίκης του ΣΥΡΙΖΑ, η κυρία καγκελλάριος  δείχνει πως είναι πρόθυμη να  αφήσει αυτήν την επιλογή στον ελληνικό λαό ! Η Γερμανία θα λάβει υπ’ όψη της  την ετυμηγορία του ελληνικού λαού  και θα πάρει τις αποφάσεις της.  Εδώ λοιπόν ευρίσκεται ο εκβιασμός , διότι  ο  ΣΥΡΙΖΑ  δεν επιθυμεί , επί του παρόντος τουλάχιστον , να βγει η Ελλάδα από την Ευρωζώνη, αλλά να αναδιαπραγματευθεί ή και να καταργήσει τους βαρείς όρους που επιβάλλουν τα Μνημόνια και η Τρόϊκα.

Η καγκελλαρία αρνείται λοιπόν , κατ΄αρχήν, κάθε συζήτηση με τον ΣΥΡΙΖΑ . Εάν κερδίσει ο  ΣΥΡΙΖΑ , τότε η Ελλάδα θα αποκλεισθεί από την Ευρωζώνη και  δεν θα υπάρξει καμμία  διαπραγμάτευση με τη νέα ελληνική κυβέρνηση. Με άλλα λόγια,  η Γερμανία θέτει τους δικούς της  όρους  στον  ελληνικό λαό. ΄Η ο Σαμαράς και το ευρώ ή ο Τσίπρας και το πουθενά. Πρόκειται  για ωμή  απόπειρα παρέμβασης  στην ελληνική προεκλογική εκστρατεία , η οποία ενδέχεται να βαρύνει
σημαντικά στην επιλογή των Ελλήνων, όσον πλησιάζουμε την 25η Ιανουαρίου 2015.

Η αριστοτεχνική αυτή κίνηση της Γερμανίας, σπάνια γιά την γερμανική πολιτική φιλοσοφία της υιοθέτησης της απόλυτης απλότητας, αποβλέπει στο αντίθετο αποτέλεσμα, στην  αποφυγή δηλαδή με κάθε λογική θυσία, της ελληνικής εξόδου από το ευρώ , της  «Grexit». Σε διαδικτυακή παρέμβασή του , την 7/1/2015 ,  ο αρχισυντάκτης της Handelsblatt ,  τονίζει μεταξύ άλλων  , ότι «η εκτόξευση τέτοιων απειλών στοχεύει ακριβώς στην αποφυγή της πραγματοποίησής των !».  

Η Γερμανία ελπίζει ότι οι Έλληνες, φοβούμενοι πως  θα τους αναγκάσει να αποχωρήσουν  από την Ευρωζώνη, κάτι που κάποιοι φαντάζονται ότι  θα τους οδηγήσει στο χάος,  θα επιλέξουν να ψηφίσουν το κόμμα του απερχόμενου πρωθυπουργού. Ο  Σαμαράς μπορεί λοιπόν να ευχαριστήσει γιά  άλλη μία φορά την «κολλητή του» ΄Ανγκελα Μέρκελ, γι’ αυτήν την ύστατη χείρα βοηθείας !

Στη πραγματικότητα, η γερμανική απειλή δεν μοιάζει πραγματικά σοβαρή. Το επιχείρημα που ανέπτυξε το Spiegel για την ανυπαρξία κινδύνου μετάδοσης του «ιού» από την Ελλάδα στις άλλες χώρες της Ευρωζώνης είναι στην πραγματικότητα αμφισβητήσιμη. Βέβαια, η πολιτική κρίση του τέλους Δεκεμβρίου στην Ελλάδα δεν είχε επιπτώσεις στα δημοσκοπικά ευρήματα των άλλων χωρών της ευρωζώνης , διότι τώρα υπάρχουν  χρηματοπιστωτικά  όπλα αντίδρασης, όπως το MES και τα τουλάχιστον  500 δις. ευρώ της ΕΚΤ,  στη διάθεσή τη. Ασφαλώς και η ΕΚΤ θα μπορούσε να εκβιάσει την Χώρα μας να εγκαταλείψει τη Ευρωζώνη, περιορίζοντας ή σταματώντας την έκτακτη βοήθεια (ΕLA) στις ελληνικές τράπεζες, κάτι τέτοιο όμως θα μπορούσε χρησιμοποιηθεί από την Ελλάδα κατά των δανειστών της, ως παραβίαση κοινοτικών κανονισμών αλλά και αυτών ακόμη των Μνημονίων !  

Δεν πρέπει φυσικά  να παροράται ότι  η ύπαρξη προηγουμένου, θα βαρύνει κρίσιμα  και καθοριστικά  στις αποφάσεις  της Γερμανίας για την Ισπανία  , αλλά , κυρίως, για την Ιταλία !

Οι πιθανές  συνέπειες μίας τέτοιας εξόδου για την Ελλάδα, θα είναι πολύ λιγώτερο σημαντικές από ότι σήμερα ισχυρίζεται η μνημονιακή προπαγάνδα, εγχώρια και ξένη, αφού η Πατρίδα μας θα έχει ανακτήσει την νομισματική της ανεξαρτησία και θα έχει de facto πλέον αποδειχθεί πως η είσοδος στο ευρώ δεν είναι μία «μη αντιστρέψιμη διαδικασία», όπως την παρουσιάζουν σήμερα. Θα έχουν λοιπόν ανοίξει  «οι ασκοί του Αιόλου»  για την ευρωζώνη αλλά ιδίως για την Γερμανία !   

Έγκριτοι γερμανοί οικονομολόγοι εκτιμούν ότι έξοδος της Ελλάδος από την Ευρωζώνη , μπορεί να στοιχίσει από 600 έως 1100 δις ευρώ !  Εάν η Grexit αποδειχθεί  πολύ ακριβή για την Ευρωζώνη,  θα ενθαρρύνει και άλλες χώρες να ακολουθήσουν το παράδειγμα της Ελλάδος εκβιάζοντας την Γερμανία, έχοντας κατά νούν την ελληνική εμπειρία.  Δεν θα πρόκειται δηλαδή γιά  ιδιομορφία της ελληνικής περίπτωσης. Τα πολιτικά κόμματα που τάσσονται εναντίον του ευρώ θα μπορούν  να υποσχεθούν πως θα τα καταφέρουν καλύτερα και στηριζόμενα στο ελληνικό προηγούμενο να τονίσουν ότι η επιστροφή στο εθνικό τους νόμισμα μπορεί να πραγματοποιηθεί ευχερέστερα !  

Εάν δε  η Grexit υλοποιηθεί  καλύτερα από ότι σήμερα εκτιμάται ,  θα προσφέρει ένα πανίσχυρο εργαλείο στους ευρωσκεπτικιστές !   Η Γερμανία  θα βγει πολύ  αδύνατη από μία ελληνική περιπέτεια: οι λοιποί εταίροι της  θα μπορούν τότε εκβιάσουν ή να  απειλήσουν με μία δική τους έξοδο  , γιά να κάμψουν την αδιαλλαξία του γερμανικού κατεστημένου !!. Στην πραγματικότητα το ελληνικό προηγούμενο θα έχει θέσει σε αμφισβήτηση  όλα τα δεδομένα στην Ευρωζώνη.   Η Γερμανία μπορεί ασφαλώς να ανθέξει την έξοδο της Ελλάδος από την Ευρωζώνη,  αλλά όχι και της Ιταλίας  ή και της Γαλλίας, όχι τόσον για λόγους οικονομικούς και δημοσιονομικούς αλλά για λόγους γεωστρατηγικούς !

Η πιθανή  Grexit θα ήταν επίσης μία βαριά πολιτική ήττα για την Άνγκελα Μέρκελ, η οποία, από το 2010  ανακήρυξε  την σωτηρία του ευρώ ως τον  ακρογωνιαίο λίθο της ευρωπαϊκής πολιτικής της. Αν η Ελλάδα εξέλθει  από τη νομισματική ένωση,  θα κηρύξει  στάση πληρωμών του εξωτερικού χρέους της (όχι παύση πληρωμών) για λόγους ανάγκης που προβλέπoνται  από το Διεθνές Δίκαιο (State of Emergency).  Αν οι δανειστές της προσφύγουν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο κατά της Χώρας μας , πολύ δύσκολα θα μπορέσουν να αποδείξουν ότι η Πατρίδα μας δεν ευρίσκεται σε μία τέτοια  κατάσταση , με 1.500.000 ανέργους και 3.000.00 Έλληνες να ζούν κάτω από το ευρωπαϊκό όριο της φτώχειας , πέραν του ότι η έξοδος  από την ζώνη του ευρώ δεν έγινε με την αβίαστη θέλησή της, αλλά της επεβλήθη από τα σκληρά μέτρα που της επέβαλαν οι δανειστές της με την βοήθεια των εγχώριων υποτακτικών τους. 

Πολλώ δε μάλλον που η έξοδος από την Ευρωζώνη  δεν προβλέπεται από καμμία ευρωπαϊκή  συνθήκη, άρα η Ευρωζώνη θα ώφειλε να στηρίζει μία ισότιμη χώρα-μέλος της με κάθε τρόπο αντί να την οδηγεί στην άτακτη ή (ακόμη χειρότερη) ελεγχόμενη χρεωκοπία.  Κηρύσσοντας χρεωκοπία, η ελληνική κυβέρνηση θα ανακτούσε όλα τα απαραίτητα μέσα να δράσει για την ανάταξη  της οικονομία της  το δε ευρωπαϊκό / διεθνές χρέος της  θα μπορούσε να αρχίσει να εξοφλείται όταν η ελληνική οικονομία θα μπορούσε παράγει και να εξάγει απτά υλικά αγαθά , όπως άλλωστε συνέβη με την  Δυτική Γερμανία , στην οποίαν , με την Συνθήκη των Λονδίνου το 1953 , εχαρίσθη το 67% των χρεών της , συναινούσης και της Ελλάδος , και, συμφωνήθηκε ότι η πληρωμή του υπολοίπου 33% των χρεών να συνδεθεί με τις εξαγωγές της , όταν και αν αυτές θα επραγματοποιούντο,  με ποσοστόν 4% !

Η συνθήκη της Λισσαβώνος προβλέπει περίπτωση εξόδου από το ευρώ , μόνον κατόπιν αιτήματος της ενδιαφερόμενης χώρας ,επαρκώς αιτολογημένου. Σε κάθε άλλη περίπτωση, το ευρώ είναι επίσημα αμετάκλητο και δεν προβλέπεται νομικά δυνατότητα εξόδου από την ευρωζώνη.  Μία έξοδος από την Ευρωζώνη  δεν σημαίνει έξοδο και από την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ). Το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρεταννίας και Βόρειας Ιρλανδίας, η Δανία , η Σουηδία , η Πολωνία, η Τσεχία κλπ είναι μέλη της ΕΕ , χωρίς να είναι μέλη της Ευρωζώνης . Στην Σουηδία, στην Πολωνία το ευρώ χρησιμοποιείται ευρύτατα , χωρίς να αποτελεί εθνικό νόμισμα. Στην Αλβανία, στην Σερβία, στο Μαυροβούνιο συμβαίνει το ίδιο . Ακόμη και σε περίπτωση χρεωκοπίας της Ελλάδος και στάσης πληρωμών του χρέους της, δεν υπάρχει τίποτα που να την υποχρεώνει να εγκαταλείψει τη ζώνη του ευρώ.

Η νέα κυβέρνηση που θα προκύψει μετά την 25η Ιανουαρίου του 2015 με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ  , μπορεί να καταγγείλει τα Μνημόνια και τις συναφείς Δανειακές Συμβάσεις , ακυρώνοντας με Νόμο όλους τους εφαρμοστικούς νόμους των μνημονιακών κυβερνήσεων. Μόνον τότε οι δανειστές θα αναγκασθούν να προσέλθουν σε ουσιαστική διαπραγμάτευση. Δεν μπορείς να διαπραγματευθείς μία συμφωνία αν δεν την καταγγείλεις , πρώτα !   Η μόνη δύναμη που πραγματικά θα μπορούσε να αναγκάσει την Ελλάδα να βγει από την Ευρωζώνη είναι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Εάν ο Μάριο Ντράγκι διακόψει την έκτακτη βοήθεια ρευστότητας (ELA) στον ελληνικό τραπεζικό σύστημα , η χώρα μπορεί να ευρεθεί χωρίς επαρκές απόθεμα χαρτονομίσματος ευρώ  και να αναγκασθεί να εκδώσει δικό της νόμισμα, προκειμένου να λειτουργήσει. Όπως όμως αναφέρουμε πιο πάνω , κάτι τέτοιο είναι εξαιρετικά απίθανο να συμβεί διότι θα σημάνει αθέτηση υποχρεώσεως από την πλευρά των δανειστών μας και θα εξασθενήσει την διαπραγματευτική τους θέση , στην περίπτωση που το ελληνικό ζήτημα αχθεί στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο , πράγμα εξαιρετικά πιθανόν !

Αλλά θα τολμήσει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να δημιουργήσει ένα τέτοιο προηγούμενο; Βέβαια απείλησε να το κάνει στην Ιρλανδία το 2010 και στην Κύπρο το 2013, αλλά υπολόγισε (και σωστά)  πως οι απειλές της θα ήταν αρκετές. Με τον ΣΥΡΙΖΑ  στην εξουσία στην Αθήνα  και τον Μάριο Ντράγκι αντιμέτωπο με την απειλή  ευρέως αποπληθωρισμού στην ευρωζώνη, ο  αποκλεισμός  Ελλάδος  από την χρηματοδότηση θα ήταν ένα επιπόλαιο παιχνίδι  με την φωτιά. Οι τράπεζες των άλλων χωρών της περιφέρειας θα μπορούσαν τότε, σε αντίδραση πρόνοιας, να αυξήσουν τα επιτόκιά τους , με αλυσιδωτές αντιδράσεις στις επιχειρηματικές συναλλαγές που θα επηρέαζαν σημαντικά την ήδη πληττόμενη από το embargo της Ρωσσίας , αλλά και από την ραγδαία άνοδο της τιμής του δολλαρίου , ενεργοβόρο Γερμανική βιομηχανία !

Η απειλή δημιουργίας προηγουμένου, που προαναφέραμε, είναι πολύ αποτρεπτική για την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα που δεν υπάρχει παρά μόνο για το ευρώ και  επομένως δεν μπορεί να εκτίθεται στον κίνδυνο της εξασθένησης του ευρώ.. Πολύ  δύσκολα , λοιπόν, μπορούμε να δεχθούμε ότι ο Ιταλός Μάριο Ντράγκι , που βρίσκεται τώρα σε διαρκή προστριβή  σύγκρουσης με την Γερμανική Bundesbank στο θέμα της ποσοτικής χαλάρωσης, θα υποχωρήσει στις υπερφίαλες  γερμανικές  αξιώσεις.

Ο γερμανικός εκβιασμός  της Grexit (της βίαιας εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ) είναι επομένως αμιγώς πολιτικός. Αποσκοπεί στον εκφοβισμό του Ελληνικού Λαού για να μην ψηφίσει τα αντιμνημονιακά κόμματα . Κάθε ημέρα και πιό πολύ , η δημοκρατία στην γηραιά ήπειρο παρακμάζει και χειραγωγείται με την χρήση  του φόβου, που όπως μόλις πρόσφατα διαπιστώσαμε με την ισλαμική επιδρομή στην Γαλλία , μπορεί αυτή να λάβει και την πιο απεχθή της μορφή !   

GREXIT  (Greek Exit)  ή  μήπως  GER XIT  (German Exit)  ;
Σε φάση γενικώτερης γεωπολιτικής παγκόσμιας αναδιάταξης, με την Ρωσσία, την Κίνα και τις αναδυόμενες χώρες της Ευρασίας ( Βιετνάμ , Κορέα κλπ) να σημειώνουν ρυθμούς ανάπτυξης  5-7% ετησίως , η Δύση ευρίσκεται γενικά σε σαφή υστέρηση ιδίως σε θέματα ανάπτυξης , παραγωγικότητας και δημογραφίας.
Πιό συγκεκριμένα,  η μετρίως πορεύομενη  «υπερδύναμη» βλέπει στην Ευρώπη έναν γηράσκοντα και αντιπαραγωγικό αδύναμο κρίκο, που αδυνατεί να εφαρμόσει αντίστοιχες πολιτικές ανάπτυξης και αύξησης της ζήτησης και παραγωγικότητας , με "ηγέτιδα" δύναμη μία πολιτικά  παραπαίουσα Γερμανία που εμμένει οπισθοδρομικά και πεισματικά  σε πολιτικές λιτότητας για όλη την Ευρωζώνη και τους λαούς της , περιλαμβανομένου και του γερμανικού λαού, χωρίς -από την άλλη πλευρά- να κάνει ουσιαστικά τίποτε για να αποκτήσει  η Ευρωζώνη  πραγματικούς μηχανισμούς και όργανα σύγκλισης αντίστοιχα με αυτά των ΗΠΑ .

«Ενιαίο νόμισμα με 18 πληθωρισμούς και 18 ρυθμούς ανάπτυξης χωρίς κοινή δημοσιονομική πολιτική είναι μία τρέλλα χωρίς καμμία ελπίδα! »,   είπε  πρόσφατα  ο Μισέλ Πικετί, γνωστός  Γάλλος οικονομολόγος
Σήμερα , με ευθύνη της Γερμανίας , η Ευρωζώνη διαθέτει  αλλεπάλληλα όργανα έκτακτης ανάγκης ( MES, ΕLA, EFSF κλπ) που όμως δεν συνιστούν ένα συνεκτικό οργανικό σύνολο , αλλά μάλλον μία αλληλουχία   συνεχών και διαδοχικών διαδικασιών  διευθέτησης και αντιμετώπισης προβλημάτων συντονισμού μεταξύ Ευρωπαϊκού  Βορρά και Ευρωπαϊκού  Νότου, μεταξύ νεοεισελθουσών και παλαιοτέρων χωρών, μεταξύ χωρών της  Ε.Ε.  εκτός και εντός Ευρωζώνης , μεταξύ μεγάλων και μικρών χωρών, σε μια πληθώρα συνδυασμών και αντιφάσεων με όλους τους δυνατούς τρόπους.

Ποτέ η Γερμανία και η υπ αυτήν Ευρώπη με τις πολιτικές λιτότητας , που αυτή κατάφερε να της επιβάλει , δεν θα  μπορέσει να ανταγωνισθεί  τους υψηλούς βαθμούς παραγωγικότητας των χωρών των BRICS και της Ευρασίας , και όσο και αν συμπιέσει περαιτέρω  τα εισοδήματα των Ευρωπαίων πολιτών , εργαζομένων και συνταξιούχων (ακόμη και κατά 50%, κάτι απόλυτα αδύνατον, τουλάχιστον στον Βορρά) , δεν θα μπορέσει ποτέ να μειώσει την διαφορά ανταγωνιστικότητας , όταν οι μισθοί  και οι συντάξεις στις  αναδυόμενες χώρες  δεν υπερβαίνουν το  1/3 ή το  1/5  των ευρωπαϊκών !  Αναπότρεπτη συνέπεια αυτών των ανισοτήτων είναι ο σημερινός «κατακλυσμός» της Ευρώπης  από  ασιατικά προϊόντα "Made in PRC" (Peoples Republic of China) κλπ .

Η αδυναμία της γερμανικής πολιτικής και οικονομικής «ελίτ» να αντιληφθεί  τις ανάγκες του πολυσύνθετου  ηγετικού  ρόλου που απαιτεί και επιδιώκει είναι πλέον απόλυτα προφανής .  Με την Γαλλία ,σε ρόλο υπάκουου και πιστού «υπηρέτου» , να συναποτελεί το ετεροβαρές δίπολο , η Μέρκελ θεωρεί  οτι αυτό  μέλλει να αποτελέσει την  ατμομηχανή της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης , με τα άλλα κράτη , ασχέτως γεωγραφίας, ιστορίας, πολιτισμού και μεγέθους να είναι απλά οχήματα της γερμανογαλλικής  ευρωατμομομηχανής.   

Οι άλλες μεγάλες όμως ευρωπαϊκές δυνάμεις , η Αγγλία, η Ιταλία, η Ισπανία αλλά και η Ρωσσία   αρνούνται το γερμανικό μοντέλλο ευρωπαϊκής διακυβέρνησης και αντιλαμβάνονται αυτό το εγχείρημα με όρους Γεωπολιτικής , όχι Οικονομίας όπως διακαώς επιθυμεί η Καγκελλαρία.

Η θέση της Γερμανίας εξασθένισε σημαντικά  τις τελευταίες ημέρες από την απόρριψη εκ μέρους του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των ενστάσεων της Bundesbank  κατά του σχεδίου αγοράς κρατικών ομολόγων από την ΕΚΤ , όπως ήδη έχουμε προαναφέρει , σχέδιο που θα επιφέρει από τον προσεχή Μάρτιο ,  ποσοτική δημοσιονομική  χαλάρωση στις πληττόμενες χώρες της Ευρωζώνης , συνολικού ύψους 500 δις ευρώ τουλάχιστον,, ενάντια στην οποίαν η προτεσταντική Γερμανία εξακολουθεί να ανθίσταται σθεναρά. 

Η συνεχής άρνηση της Γερμανίας εναντίον  οποιασδήποτε κίνησης  της  ΕΚΤ και  άλλων χωρών  να δημιουργηθούν , επί τέλους , πραγματικά  ευρωπαϊκά όργανα  συντονισμού  και ελέγχου , αλλά και κοινής αντιμετώπισης και όχι τεχνητού διαχωρισμού της νομισματικής από  την  δημοσιονομική  πολιτική , που δεν θα ευρίσκεται έτσι υπό τον έλεγχό της , προξενεί  απίστευτη αλλά κατανοητή δυσφορία σε όλους τους δυτικούς οικονομικούς κύκλους.

Πιστοποιείται  έτσι γιά ακόμη μία φορά , ότι στην μικρή ευρωπαϊκή ήπειρο των 400 μόλις εκατομμυρίων κατοίκων, η πολυπληθέστερη και πλουσιώτερη χώρα της με μόλις 85 εκατομμύρια κατοίκων όμως , πουλώντας και κερδίζοντας από τα προϊόντα της , κατα 67% εντός αυτής της Ευρώπης, καλεί τους ευρωπαίους πολίτες να περιορίσουν κι άλλο τις βιοτικές δαπάνες τους, προκειμένου να αντιμετωπίσουν , μαζί με τις ΗΠΑ , τον ευρασιατικό ανταγωνισμό!

Όπως ο πραγματικός αδύναμος κρίκος της Δύσης στον παγκόσμιο γεωπολιτικό  Χάρτη  είναι η Ευρώπη,  έτσι και ο εντός αυτής  , επί μέρους, αδύναμος υποκρίκος παραγωγής πολιτικής και στρατηγικών ανταγωνιστικότητας και ανάπτυξης είναι η , ηγετικά,  αδύνατη Γερμανία, και όχι η απειροελάχιστη , με όρους παγκόσμιας οικονομίας , Ελλάδα…!

Η απόφαση του Ευρωπαϊκού  Δικαστηρίου είναι  μία παρήγορη ένδειξη ότι , ίσως , η Ευρωπαϊκή  Ένωση   αρχίζει να απαλλάσσεται από τον φόβο των γερμανικών αυθαιρεσιών και της τευτονικής αλαζονείας ! 
Ενδέχεται αυτό που έρχεται,  να μην  είναι επομένως  το  GREXIT , αλλά το  GER-XIT  (German Exit)  κάτι που απεύχεται και εξορκίζει το Βερολίνο αφού τότε , θα απωλέσει διά παντός , τις φιλόδοξες ηγεμονικές του αξιώσεις .  

Αλέξης Οικονόμου ,    π. Γραμματέας  Πολιτικού  Σχεδιασμού  του  ΛΑ.Ο.Σ.
Μιχάλης Σ. Βάρδας ,  π. Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΛΑ.Ο.Σ.